صبح ها

سوار ماشین که میشوم بلافاصله هندزفری هایم را میگذارم و رندم اهنگی را از سوند کلود پلی می کنم.

امروز صبح قرعه به سمفونی نی نوا از حسین علیزاده افتاد.

تمام مسیر تا دفتر احساس می کردم از این جهان کنده شدم!

انگار همه چیز را روی اسلوموشن گذاشته بودند.

تصویری که از جهان بیرون میدیدم متفاوت از انچه در حالت عادی تجربه میکردم بود!

شبیه خیال است این قطعه.

صدایش را زیادتر و زیادتر کردم.

چه میشود که یک نفر می تواند همچین شگفتی را بیافریند؟