بدترین حافظه متعلق به کسانی‌ست که قدردانی را از یاد برده‌اند و فراموش کرده‌اند که چه شوقی برای به‌دست آوردن محبوب داشته‌اند؛ می‌دانی، عشق تلاشِ قلب است برای دوری کردن از عادت؛ اما درست در همان لحظاتی که به اشتیاق عشق عادت می‌کنی و قدردانی را از یاد می‌بری، تاثیر و نفوذ عشق از تو دور خواهد شد تا باغ روشن عشق به گورستانی تاریک مبدل شود؛ عادت کردن به عشق به معنای دمیدن در آتش اتفاقات ظالمانه‌ی زندگی و آغاز مرثیه‌های تنهاییست؛ عادت مرگ است، عادت انتهاست، عادت پایان است؛ نه! انسان نباید به روزهای خوش‌ِ عاشقانه عادت کند، انسان نباید روز نخستین عشق و عشق ورزیدن را از یاد ببرد اما دچار فراموشی می‌شود، او همیشه فراموش می‌کند و برای همین است که اشتباهاتش را بارها تکرار می‌کند.

.