خیلی زیاد پیش میاد که یه چیزایی می‌نويسم بعد که میخونمشون اینجوری‌ام که الان این چی بود نوشتی؟ ماذا فاذا؟

بعد میخوام پاک کنم، میگم حالا که نوشتی‌. حس اون لحظه‌ت بوده به هر حال بذار باشه.

بعد دو روز بعد میام میخونمش میبینم انصافا چرت محضه. هیچ جوره نمیتونم تحملش کنم :)))

آرشیوش میکنم جلو چشم نباشه.

این حسم برای نوشته های همین روزهاست، نوشته‌های قدیمیم رو که میخونم کلا ناامید میشم از آنچه که بودم!

پیش خودم میگم این همه در "جهل بودن" روا نیست 😅

باز خوبه در جهل نموندم ... (نموندم؟)